Yoklama Beni Şiiri - Kasım Kobakçı

Gölgeye sığınıp, yoklama beni;
Başozan kandırır, sararım dili.
Döner ayak ile, oklama beni;
Başozan sindirir, kırarım dili.
*
Ustamız dedikçe, üstüme çökme;
Sözümü bandırır, yorarım dili.
Çınara yaslanıp, dalımı bükme;
İzini döndürür, sürerim yolu.
*
Gölgede duruşun, ezelden belli.
Diyarda gezene, sazımız telli.
Bir esinti gelir, yağmurlu selli;
Başozan dindirir, vururum dala.
*
Gezgin ozan diye, garip yaşına,
Sığınma boşuna, dağın taşına;
Gölgeyi yıkarım, ağır başına,
Ateşi söndürür, yararım gölü.
*
Gölge gölge diye, çile çekerim.
Döner ayak ile, umut ekerim.
Vakti geldiğinde, dizler bükerim;
Başozan yandırır, gererim teli.
*
Ulu dağlar gibi, duman çöktürür,
Sığınan yolcuya, dizler büktürür,
Döner ayak böyle, terler döktürür;
Meclise indirir, bükerim eli.
*
Meydandır burası, töre bilelim.
Hancısın, yolcuyuz; dostça kalalım.
Aynı gölge içre, huzur bulalım;
Başozan bindirir, sürerim seli.
*
Elbet bellidir hep, bizim adımız,
Sığınacak gölge, kol kanadımız,
Atışma biterken, kalır tadımız;
Köşeye kondurur, sararım beli.
*
Yorulduysan söyle, erken bileyim.
Sığınacağın bir, gölge bulayım.
Döner ayak ile, haber salayım;
Başozan dondurur, sererim külü.
*
Kaçmak bize gelmez, bağrım yellidir,
Gölgesinde duran, tatlı dillidir,
Döner ayak vurur, izi bellidir;
Bağına gönderir, dererim gülü.
*
Gezgin ozanım der, kışlama sakın.
Sığındığın dalı, taşlama sakın.
Gölge çekiliyor, akşam çok yakın;
Başozan yondurur, kırarım kolu.
*
Başozanım ben, hiç garip dışlamam,
Gölgeye geleni, boşa kışlamam,
Selamsız sabahsız, söze başlamam;
Suyuna kandırır, sürerim çölü.
*
Döner ayak döndü, söz geldi dize.
Koca çınar, gölge bıraktı bize.
Sığınan yorulmaz, çıksa da düze;
Başozan ondurur, örerim halı.
*
Gölgemiz geniştir, sığar cümlesi,
Meydanda yankılar, ozan nefesi,
Böylece mühürler, son kafiyesi;
Gönlüne sindirir, korurum kulu.