Yitik Dua Şiiri - Seyrani Göl

Gece çöktü;
Bir kandilin titrek ışığında ömrümü yokladım.
Meğer en büyük yalnızlık,
kalabalıklar değil, kendine yabancı kalmakmış.

Ey gönül!
Kaç kez dünya diye bir gölgeyi öptün?
Kaç kez hakikat sandığın seraplara secde ettin?

Aşk dedim...
Bir insanın gözlerinde başladım aramaya.
Sonra anladım;
İnsanı sonsuza ulaştırmayan aşk,
Yalnızca kabuk bağlamayan bir yaraymış.

Her gün biraz daha küçüldüm,
Fakat küçüldükçe gördüm ki,
Toprak, tohumu küçülttüğü kadar başağı büyütürmüş
İnsan da kırıldığı yerden Rabbine yürürmüş.

Şimdi susuyorum.
Çünkü bazı dualar dudaklarla değil,
Paramparça olmuş bir kalbin sessizliğiyle okunurmuş.
S.GÖL