Umudun kuyruğundan tuttum defalarca. Doğar dedim güneş, aydınlatır aydınlığıyla. Bekledim, fakat karanlığa alıştı artık bu beden acılarla. Ruhların rengi olur mu bilmem ama ruhum karardı göz kapaklarımda. Umudunu yitirdi umutlarım ve doğmaz oldu güneş doğduğu tarafta. Batıdan doğar, kıyameti koparır içimde ve öyle batardı doğuda. Aydınlatmaz, umutlandırmaz, her saniye eziyet çektirir, geçerdi gökteki izlerini çizdiği yolda. Yağdırırdı üzerime balçıktan lavlar, yanardı bedenim karışırdı toprağa. Topraktan vücud bulurdu vücudum, suya karışır ve yeniden yeşerirdim her günün sonunda.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta