Yıkılmış Ruhlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Kışın soğuğunda, orman yolunda,
Rüzgarla bulutlar, döner dururken,
Karmakarışık o düşüncelerle,
Şehri susturan, o ıssız günlerim,
Akıp giderken, eski çağlarımdan,
Özlüyorum, o uzak zamanları,
Ayın ışığıyla, tarlalardaki,
Karanlığın, alev aldığı anı,
Yırtardı sanki, sokak kedileri.
*
Tutkuyla bağlıyım, tüm varlıklara,
Gittikçe eriyen, dağlara doğru,
Karlarla örtülü, yüce tepeler,
Bahçelerde, solgun güllere bile,
Trabzon iline, yahut Ankara'ya,
Çöllerde susamış, ağaçlara dek,
Nazım Hikmet'in, o Memleket'ine,
Bağlıyım, sonsuz sadakat hissine,
Daim, o bitmeyen derin hüzünle.
*
Hızlıca, nefes alıp veriyorsam,
Dünyanın selidir, o keskin sızı,
Varlığım, ait olamaz şahsıma,
Şu fani varlığım, baştan aşağı,
Yıkılmış ruhların, kaynaşmasıdır.