Yıkım Şiiri - Kasım Kobakçı

Yıkım başlarken gökler karardı,
Dağı ve taşı dumanlar sardı,
Kör oldu gözler kordan ateşten,
Bütün umutlar derine vardı.
*
Atılan gülle toprağı deldi,
Yaban ellerden ordular geldi,
Çınlar havada silah sesleri,
Hain kurşunlar canları çeldi.
*
Cephane bitti siperler göçük,
Mahzun sabide umut küçücük,
Saçını yoldu ağlayan annem,
Soğuk tenlerde dondu öpücük.
*
Gökyüzü alev aldı ansızın,
Sesi duyuldu ağlayan kızın,
Parçalanmıştır bütün obalar,
Mümkün değildir affı hırsızın.
*
Çöktü binalar kapattı yolu,
Kan gölü oldu caddenin solu,
Yardım edemez kimse masuma,
Göçüp gidenler hep acı dolu.
*
Parçalar uçar etraf toz duman,
Halkımız bitkin verilmez aman,
Kararmış gökten alevler damlar,
Geçmiyor saat ilerler zaman.
*
Meydan mahvolup iz kalmaz dünden,
İnsan kurtulmaz böylesi günden,
Savaş narası kaplar her yeri,
Herkes kaçıyor katil sürüden.
*
Umutlar bitti çare kesildi,
Sağlam evlerin altı deşildi,
Kurtarma ekibi de ağlıyor,
Semtin tarihten ismi silindi.
*
Uçaklar gökten ateşler saçtı,
Korkuya düşen insanlar kaçtı,
Yıkık evlerde tütmez ocaklar,
Şarapneller de yaralar açtı.
*
Yıkıldı hep şanlı ulu belde,
Mermi yankı yapıyor o telde,
Zalimler ovada canı yaktı,
Halk boğuluyor kor kanlı selde.