Yıkılma Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Çeliğe su yürür gibi hırsla tutun hayata,
karanlık bir dehlizde yolunu arayan fener ol.
Kırılan dallar yeniden yeşerir toprağın altında,
göğsün bir kalkan gibi siper olsun rüzgara.
Yıkılmak yara alır gibi düşmektir toprağa,
kalkıp yeniden yürümek başkaldırmaktır zamana.

Kavruk çöllerde su bulmak gibidir direnmek,
gözlerinde donan yaşı ateşe verip yakmak.
Dağlar ne kadar yüceyse yokuşu o kadar çetin,
sen sabırla örülen demirden bir örme ol.
Yıldızlar gece bittiğinde daha parlak parlar,
fırtınalar ancak köklü ağaçları imtihan eder.

Yüreğindeki közü üfleyip alevlendir yeniden,
hayatın sillesi yara izidir mertin teninde.
Kamburunu çıkarsa da omuzlarındaki bu yük,
gök kubbe altındaki en asil direnişsindir.
Korku bir gölgedir güneş vurunca kaybolan,
sen ışığın ta kendisi ol bu kör karanlıkta.

Hançer yarası geçer de unutulmazmış acısı,
sen acıyı bal eyleyip içen dervişler gibi ol.
Dalgalar kayalara çarparak köpürür sadece,
sen o sarsılmaz kayanın kendisi ol ey gönül.
Yorulmak var ama pes etmek yok bu yolda,
göğsünde sönmeyen ateş rehber olsun yarına.

Kapanan kapıların arkasında yeni yollar açılır,
nasibini arayan nehir denizine kavuşur elbet.
Zamanın keskin bıçağı kesemez umut bağını,
sen toprağa düşen tohum gibi gizle inancını.
Bahar hep kışın ardından gelen bir müjdedir,
en koyu karanlık şafağın en yakın yeridir.

Demir dövüldükçe sertleşir örsün üstünde,
sen de bu hayatın çekiç sesine meydan oku.
Gözyaşın akmasın boşa, su olsun fidana,
her düşüş bir hamledir ayağa kalkmak için.
Yalnızlık bir dağ başı dumanı gibi dağılır,
yeter ki ruhun eğilmesin bu yalan rüzgara.

Aynaya baktığında gördüğün o güçlü yüz,
binlerce fırtınayı atlatan koca bir çınardır.
Hiçbir rüzgar kökünden sökemez hakikati,
sen kendi içindeki gizli kaleyi koru daima.
Yıkılmak yok artık bu destanın son perdesinde,
zafer inananlarındır göğün en yüksek yerinde.