Yıkık Yerimden Şiiri - Mustafa Alp

ben gönlüme bir duvar ördüm,
adına metanet dediler.
ardına geçip ağladım.
kimse duymayınca keramet dediler.

bir gün bir garip geldi,
üşüdüm, dedi.
duvarımdan taş söküp ocağına verdim.
meğer bunca yıl kendime kale yaparken.
bir başkasına kapı olmayı unutmuşum.

şimdi yıkık yerimden rüzgar da girer,
kuş da.
harap olmuşsun, derler.
gülerim.
içimde bunca misafir varken
hangi yüzle viraneyim diyeyim?

ey gönül, taşınla övünme,
bir gün adını da bir taşa yazacaklar.
sen sağken bir yaraya merhem ol,
üstüne ne yazarlarsa yazsınlar.

baki olan o.
biz, birbirimizin gönlünde
bir gece konaklayan yolcularız.

✍️