Yiğit Yoldaşlar Şiiri - Kasım Kobakçı

O gür sesli, yiğit yoldaşlar geliyor,
Meydanlarda, coşkun sel gibi akıyor,
Zalimin hükmüne, korkusuz bakıyor,
Umutlar serpilip, göklere çıkıyor.
*
Bu kavga, bitmeyen hakikat yoludur,
Karanlık odaklar, şer ile doludur,
Çelikten irade, halkın sağ koludur,
And içtik biz dostlar, dönmeyiz geriye,
Can verdik uğruna, o büyük ülküye.
*
Sönmeyen meşale, ellerde parlıyor,
Mazlumlar kalkarak, cenge hazırlanır,
Direnen bu ruhlar, zafere inanır,
Ebedi nişanlar, tarihte anılır.
*
Zinciri kıranlar, hasretle bekliyor,
Adımlar gürleşir, menzile gidiyor,
Her nefes, özgürlük sesini ekliyor,
Güneşli günleri, inançla istiyor.
*
Haramiler çökmüş, sofranın başına,
Zehirler katarlar, toprağa taşına,
Bakmazlar kimsenin, gözünün yaşına,
Yine de bükülmez, bilekler burada,
Hakkını arayan, bulunur şurada.
*
Fırtına kopsa da, gemimiz batmıyor,
Yürekli tayfalar, nöbeti satmıyor,
Kimse bu davaya, yalanı katmıyor,
Kızılca kıyamet, bizleri yutmuyor.
*
Bozkırın ortası, gelincik tarlası,
Şehidin kanıyla, boyanmış atlası,
Bitmedi bitmeyecek, cihan kavgası,
Duyulur her yerden, zaferin narası.
*
Barikat ardında, bekleyen canlar var,
Düşmana dar gelen, nice meydanlar var,
Uğruna ölünen, yüce zamanlar var,
Sözümüz senettir, çiğnenmez asla hiç,
Kurtuluş günüdür, en büyük tek sevinç.
*
Saltanat sürenler, yerle bir olacak,
Adalet güneşi, yurda hep doğacak,
Sancaklar, en yüksek burçlara konacak,
Destanlar dillerde, efsane kalacak.