Yiğit Akıncı Şiiri - Andelip Mehmet

İnançla şahlanan yiğit akıncı,
Sancağın göklerde bir destan oldu.
Yokluğun ruhuma verirken sancı,
Bastığın her toprak, bir vatan oldu.

Hasretin yürekte kor gibi yandı,
Nice kışlar geçti, bahar uyandı,
Bir ümit, bir özlem gönle dayandı,
Attığın her tohum, bir fidan oldu.

Ufukta bulutlar, sensiz nemlendi,
İçimde bir umut, her gün demlendi,
Rüzgârlar kokunu alıp gamlandı,
Sensiz gül bahçesi, hep virân oldu.

Yok oldu kalplerden, kin ve nefretler,
Adaletle hüküm sürdü yiğitler,
Yiğitlere özlem duyan mabetler,
Vicdanlı kalplere, bir fermân oldu.

Hasretle tütüyor evlerde ocak,
Bizleri bekliyor şefkatli kucak,
Gökte dalgalanan o yüce sancak,
Altında durana, bir limân oldu.

Yıllardır bekledim, bitmedi çilem,
Elimden dilimden düşmedi kalem.
Gözümde kalmadı gayri bu âlem,
Bakışın ruhuma, hep dermân oldu.