Yetermiş Şiiri - Halil Kumcu

Bugün gözlerim aradı seni, hem de yüreğimle;
Öylece bakındım sağa sola, olmadığını bile bile.
Başına bir iş mi geldi, çekilip nereye gittin?
Sorular sordum, dertleştim sustuğun o gölgeyle...
Göz göze gelmemiz bile yetermiş meğer.

Ne zaman gelirsin, şimdi hangi bilinmezdesin?
Daha da sus pus oldum, dönüp duruyorum içimde.
İçim acıyor, bir şeyler yapmak istiyorum çaresiz;
Yüreğim kabarıyor, seni öylesine özlüyorum ki...
Sesini duymak bile yetermiş meğer.

İlla kelimelerle konuşmaya gerek yokmuş;
Sevgi, kalpten kalbe o gizli yolunu bulurmuş.
Tozpembe hayallerim varsa, varsın olsun; ne çıkar?
Bir tebessüm, tatlı bir söz bile benim mutluluğummuş.
Boş boş gülümsemen bile yetermiş meğer.

Çarçabuk geçsin şu zaman ve seninle gelsin;
Bir daha böyle ansızın gitmezsen, iyi edersin.
Ne oldu bana böyle? Büyülendim, melek gibisin...
Yüreğim kıpırdasın, gözlerimden o yaşlar gelsin;
Karşımda öylece duruşun bile yetermiş meğer.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Yağmur yağıyor, şehir ıslanıyor; ben içimden taşan sensizliğe yetişemiyorum.
•Bir bakışın var… adamı adamlıktan çıkarır, şiire mahkûm eder.
•Bir tebessümün var ya… yoksulluğuma zenginlik gibi düşüyor.
•Büyü değil bu… senin adın geçince içimin titremesi sadece.
•Geceyi sevmiyorum aslında… seni hatırlatıyor diye katlanıyorum.

15 Mayıs 2013 / Saat: 22:41 / Çarşamba / Bartın