Yeşil Dünyam Şiiri - Kasım Kobakçı

Adımı sorup bana sen saf mısın diyorlar,
Nemli camlar ardında halimi bilmiyorlar,
Hep şabanlaştığımı aklınca sanıyorlar,
Yeşil dünyamdaki sırrı hiç göremiyorlar.
*
Diyorlar bu serada yaprakların kanıyor,
Herkes güneş ararken senin benzin soluyor,
Şabanlaşan kalbimi herkes aciz sanıyor,
Yağan her bir damlayla ruhum huzur buluyor.
*
Günleri bu serada usulca geçirirken,
Dışarıda kibirle yolları bitirirken,
Şaban diye gülerken benim aklım erirken,
Dönüp de baktınız mı ömrümü ben verirken?
*
Bulanık cam ardından izliyorum zamanı,
Şabanlaştı diyorlar anlamadan insanı,
Seranın sıcak nemi ısıtır bu sol yanı,
Burda yeşertiyorum sevgi dolu mekanı.
*
İçimdeki ormanı sessizce besliyorum,
Şaban gibi gülerek yolları süslüyorum,
Tüm haset bakışları toprağa gizliyorum,
Camdan duvarlarımı sabırla izliyorum.
*
Bu sera köşesinde sessizce terleyeyim,
Saf kalbimin gücüyle içimi güldüreyim,
Kendi dar dünyamda ben iyilik derleyeyim,
Şabanlaşan ruhumla size ne söyleyeyim.
*
Bu saf kalan ruhuma gizli kilit vurulsun,
Bırakın yorgun gövdem bu serada yorulsun,
İçimde bulanık su damla damla durulsun,
Şabanlaşan kalbimde yeni sevgi kurulsun.
*
Yeşeren umutları saklıyor dar seralar,
Saf görünce insanı açıyorlar yaralar,
Şabanlaşıp susunca kararıyor buralar,
Herkesi zeki sanan cahil dolu sıralar.
*
Yaptığı iyilikle gönüller anılacak,
Sanmayın bu serada gizli sırlar kalacak,
O zaman bedenim de bu toprakta solacak,
Şabanlaşan yürekler elbet ışık bulacak.