Yeşil Bamya Şiiri - Kasım Kobakçı

Tencerede yeşil bamya, ateş sakin suyu keser,
Ustasının ocağında, acı biber durmaz yanar,
Limon sıksan şöyle biraz, tütsü gibi rüzgar eser,
Akşam kabus olsa bile, tenceresi coşup kaynar.
*
Salçasını kavururken, başlar mutfakta bir savaş,
Doğranacak o soğanlar, dökülür gözlerden hep yaş,
Yumurta kır desem kızar, artar içindeki telaş,
Kerevizi unutturur, salçalı su durmaz oynar.
*
Ayıklamak büyük derttir, tükenir koskoca zaman,
Hanımların ellerinde, bıçak ucu gibi kalan,
Birazcık su değdiğinde, sünüp gider vermez aman,
Zeytinyağı damlasında, binbir türlü lezzet sunar.
*
Ocağın gür ateşinde, kaynatmak ne büyük zahmet,
Pul biberi çok atarsan, ziyafet olur felaket,
Pişirmesi büyük hüner, yemekler içinde nimet,
Sıcak sıcak dumanında, acıdan dudaklar kanar.
*
Kor ateşte pişen bamya, damakları eder esir,
Kötü yapsan çöpe gider, ne tat kalır ne bir kibir,
Usta eli değmiyorsa, o güzelim sofra zehir,
Güzel pişmiş tabağında, kaşıklar yarışa dalar.
*
Soğanları ince kıyıp, lezzetine katar hayat,
Eğer fazla bekletirsen, yemeğin kendisi bayat,
Korkusudur aceminin, yüreğine atar tokat,
Özenilmiş sofralarda, misafir lezzeti anar.
*
Hazırlaması çok zordur, ister elden büyük emek,
Domatesi bol olacak, budur işte asil yemek,
Seveni var sevmeyeni, zevkler farklı olur demek,
Tuzunu da karar koy ki, lezzet damağında çağlar.
*
Anlatılır mutfaklarda, efsanesi gibi masal,
Biberini eksik etme, pişirirken budur kural,
Acısıyla tatlısıyla, lezzeti sanki süzme bal,
Bamyayı hor görme sakın, midende açar bir bahar.