Yerdeki İzler Şiiri - Rüstem Badıllı 3

Toprak vaktidir kalbimin, çamur demi, can demi,
Yağmurla tövbe ederim, bekler beni her zemin.
Bir avuç suyla yoğruldum, alın yazım çamurdan,
Gözümde filizlenir yol, suskun bir tohumdan.

Sükûtum taş kesilir, rüzgâr okur adımı,
Dağların göğsüne yazdım içimdeki yangını.
Kökümle tutunurum dünyanın nabzına ben,
Bir karıncayım aslında, yeryüzüne emanetim ben.

Geceler tırnaklar gibi kazır içimde izi,
Ay, alnıma sürülmüş beyaz bir yalnız izi.
Bir kuşun kanadında taşırım uzaklığı,
Her uçuşta öğrenirim düşmenin yakınlığını.

İnsan dedikleri bir yoldur, yürüdükçe eskir,
Her adımda bir yüz düşer, bir yüz daha belirir.
Kimi taş olur sabreder, kimi kum gibi dağılır,
Ben ikisi arasında, rüzgârla sınanırım.

Bir ağacın gölgesinde öğrendim beklemeyi,
Zaman, yaprak dökerken gizler bana gitmeyi.
Ne çok giden tanıdım, ne az kalan gördüm ben,
En çok içimde kaybolan beni yordu her giden.

Toprakla konuşurum, dilim yok, anlar beni,
Bir mezar kadar suskun, bir beşik kadar yeni.
Her ölüm bir ekindir, her doğum bir hasat,
İnsan dediğin biraz son, biraz da sonsuz hayat.

Bir gün adım silinir rüzgârın defterinden,
Ama bir çiçek çıkar belki bastığım yerden.
Beni sorarlarsa göğe, buluta, taşa, kuşa,
Derler ki: “O, geçti buradan; izi kaldı toprağa.”