Yeniden Şiiri - Hilal Can

Yakın bildiklerimin bileğlenmemiş bıçakları
Dayanacak sırt, ağlayacak omuz kalmamış.

Herkes ölümlü ya hani, hatırlanmalıydı
Oysa ölüm kendi eşiğine dayandığında
Kendine yaktığı ağıt çoktan başlamıştı.
Ve senin hiçliğindi sana anlattığı

Satır satır çizilmiş kalbe komplimanlar,
Kuran çoktan unutmuş,
Duyan içselleştirmiş.

Gözleriyle dahi yalan söyleyebilenlere
Kandık biz,
Kandırıldık tek tek,
Bazen üçümüz beşimiz simultane.

Kimseyi suçlamamalı belki,
Kandığımız için sevgiye,
Kandığımız için bir kuru deyişe.

Kana kana içtin de buldun yolunu,
Ayak topal, bıçak sırtı yol.

Ve bir gün,
Yine, yeniden sevmelere...