Yeminle Şiiri - Halil Kumcu

Nefis sana tuzak kurar,
Bilemezsin ki yeminle.
Her gördüğün gül kokmaz yâr,
Seçemezsin ki yeminle.

Gözyaşınla yıka kalbi,
Arıt içten paslı kalbi.
Bir aşkla yakmadan kalbi,
Veremezsin ki yeminle.

Her nefeste zikri Hakk’tır,
Âşık gönlü safi ak’tır.
Can bedende Hak’tan haktır,
Sevemezsin ki yeminle.

Yâr adıyla yanmayan can,
Bulamaz ne sır ne ferman.
Aşk kapısı ister iman,
Açamazsın ki yeminle.

Kırklar meydanı yaş dolu,
Gayb erenleri nur dolu.
Derviş olmayan kör dolu,
Göremezsin ki yeminle.

Bir iç çekiş bin ah olur,
Herkes meydanda saf olur.
Muhabbet ile hoş olur;
Giremezsin ki yeminle.

Çerağ yanar öz içinde,
Nur gizlidir har içinde.
Hak tecelli söz içinde,
Duyamazsın ki yeminle.

Yol uzundur, menzil ırak,
Köz ateştir, bağrı çırak.
Halilî’nin gönlü durak;
Varamazsın ki yeminle.

Şiirden geriye kalan satırlar:

Nefsi susturmadan hakikati duyamazsın.
Aşk, yanmadan öğrenilmez bir ilimdir.
Kalbi arınmayanın dili zikri taşıyamaz.
Nefsine yenilen, dünyayı yense de mağlup sayılır.
Aşk iddia değil, teslimiyet ister.

3 Mart 2026 / Salı / Bartın