Gökyüzünü akrabaları ve yıldızların çocukları...
Siz şimdi hayatın kamış kokan dudaklarında
Bana yeminlerde bulunursunuz.
Siz hançerimi kargaların tüylerinde uyutursunuz,
Siz gövedemi kemanın tellerine dayayıp
Dilimden kamet beklersiniz,
Siz paçalarımdan tutunup
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta