Yedi Tepe Şiiri - Bilal Yalçın 2

Yedi Tepe

İstanbul
yedi kez yarılmış bir kalptir;
her tepede başka bir acı nöbet tutar,
başka bir umut kanar.

Birinci tepede sabah kırılır,
ışık yarım düşer minarelerin omzuna;
dua, göğe çıkmadan
insanın içinde çoğalır.

İkinci tepede zaman eğilir,
taşlar hatırlar dokunan her adı;
aşk burada
ya susarak yaşar
ya konuşurken ölür.

Üçüncü tepede rüzgâr ağırdır,
deniz sabırlı bir sır gibi bekler;
gidenin izi silinmez,
kalanın kalbi derinleşir.

Dördüncü tepede şehir yorulur,
gölge uzar, söz kısalır;
umut, düşmemek için
kendi kendine tutunur.

Beşinci tepede gece incinir,
ışık camlarda yaralanır;
İstanbul burada
insanı bırakmaz,
sadece değiştirir.

Altıncı tepede aşk sınanır,
kanamazsan eksik sayılır;
iyileşirsen
şehir seni
bir daha sever.

Yedinci tepede
hiçbir şey söylenmez artık;
İstanbul susar,
insan anlar—
yarım kalan her şey
burada tamamlanmak için bekler.