Ye Babo Şiiri - Müslüm İnan

ŞAİİR YAZAR MÜSLÜM İNAN
YE BABO, YE
Nereye gitsem peşimdesin,
Yüzüme gülmedin kader.
Al bu canı, çilem bitsin,
Bıktım senden ey kara kader.
Kestin bütün dallarımı,
Kestin gidecek yollarımı.
Bir kere gülmedin yüzüme,
Kurutup bıraktın umutlarımı.
Dört mevsim kışım,
Yazım gelmedi.
Dağlara çıkan yollarım kesildi,
Umutlarım yeşermedi.
Bir garibim, kime neyim,
Ne zararım var yeryüzüne?
Yaşamak bu kadar zor
Olmamalıydı iki gözüm.
Sonra bir gece düşündüm:
Kader dediğin ne ki?
Her kapı kendi kendine mi kilitlenir?
Meğer bazı yollar kaderden değil,
Birilerinin elinden kesilirmiş.
Birileri sofrayı kurar,
Birileri kırıntıyla yetinirmiş.
İşte o zaman anladım babo:
Her bela kader değilmiş,
Bazısının altında düzen varmış.
Ne donumuz kaldı,
Ne paramız, ne pulumuz.
Yine soyulduk iki gözüm,
Yine fakir kaldık.
Çalmayı bilmedik,
Çalanı seyrettik.
Atı alan Üsküdar'ı geçti,
Biz yerimizde saydık.
Uyanıklar toplandı bir araya,
Sayan sayana,
Soyan soyana.
Fakir kaldı arada,
Hesap yine bizim haneye.
Sonra fon patladı babo!
Para ortaya çıktı,
Hesap ortaya çıktı,
Biz yine ortada kaldık.
“Nasip” dediler.
Yok babo…
Nasip diye sustuğumuz şeyin
Bir kısmı düzenmiş.
Birileri kazandı,
Biz kaybımızı saydık.
Birileri sofrayı büyüttü,
Biz ekmeği küçülttük.
Ve şimdi soruyorum:
Kim kesti dallarımı?
Kim kapattı yollarımı?
Kader mi?
Yoksa
kader diye önümüze konan
bu düzen mi?
Ye babo, ye…
Sofra senin,
Hesap bizim.
Ye babo, ye…
Ama unutma:
Kaderin değil,
kurduğun düzenin hesabı var.
ŞAİİR YAZAR MÜSLÜM İNAN