Müslüm İnan Şiirleri - Şair Müslüm İnan

DİVAN
Ol Şeydâ-yı Gül Yanağında
Ol şeydâ-yı gül yanağında mest oldum,
Bir bûse ile dudağında hest oldum.
Gözlerin değince çeşm-i nâçîzime,
Bir lahzada aşkınla ser-mest oldum.

Ellerimi Bırakmasaydın
Ellerim ellerindeyken
bırakıp gittin…
“Önemli değil” demiştin,
oysa içimde
bir ömür eksildi o gün.

Bu Dünya
Sen de bu fani dünyadan göçüp gideceksin,
ben de bir gün sessizce ardına düşeceğim.
Ne zengin servetini götürecek,
ne fakir yoksulluğunu.
Bıraktığımız her şey,

Omrüm hazan döker ilk bahar yaz gelince
Yaz ayında temüz sıcağında ümrün gazel döker
Nolür boynün bükme yarim canım yanar ta derinde
Ömrümüz bir karayel bir poyraz geldi geçti
Benimkiler hiç olmadı seninkiler sermaye derdinde
Sen ah ettin ben ah ettim geldi geçti baharımız

güzeliği dillere destan
Eşkiyanın elinde perişan
Ölümdür tek yaşiyan hükümdar
Canına kiymak ister o,an
Eşkiya dokunmadan tenine
Kiymak ister seher gelin canına

Kendimi Rüzgâra Verdim
Söz: Müslüm İnan
Müslümüm, hasretinden
Kendimi rüzgâra verdim.
Bir yaprak misali savruldum,
Nereye düştüm bilemedim.

Kalır sende hüzün
Karabalıkların içinde tenha bir kuytudan
Seni Beklerken bu tenhalarda gülüşürdük seninle
Pır pır yıldızları paylaşırdık ay ışığında
Hayacanlanırdık yıldızlar akıp giderken
Avcumuzda kuru dut ağımıza tadı vardı

MAUZER YATAĞINDA

Ben bir sıska köylü kızı sevdim,Mauzer yatağında...Dağlar şahidimdir,Rüzgâr bilir adını.Güneş sert vururdu yamaçlara,Ben yine de sevdayı seçtim.

Tamamlanmak için geldim sana,Ölümü avuçlarımda taşıyarak.Sen ölümü düşünme;Çünkü ölüm, korkanın değil,Dik duran yüreğin sınavıdır.

Mektubunda "Gel" Diye Yazmış

Söz: Müslüm İnan

Köyden çıktım gün doğmadan,Kara yazım peşimde kaldı.Kıl çorap, kara lastikle,Gurbet yollarına düştüm.

sömürene güzel yer, içer gezer,
Çilesini çeker fakir fukara neden fakir bunlar!
Adını köylü çifçi işçi koydular...
Çalışır çırpınır su elektirik; gaz.
Fatüralar birikir verirler mahkemeye suçu sabit
Yatar birkaç yıl af çıkar kürtülür dört düvar arasında!