Hilal Kaşların Şiiri - Müslüm İnan

HİLAL KAŞLARIN
Hilal kaşlarını çatma artık,
Bana değil, aynaya çat.
Çünkü bunca yıl
Ben senin suskunluğunun suçunu taşıdım;
Sen kendi vicdanının hesabını bile vermedin.
Korkusu sendedir gülün, nergizin,
Aşk sende doğar sandım.
Meğer sen aşkı da
Kendine göre seçermişsin.
Biraz sevgi, biraz naz,
Biraz gurur...
Sonra kapıyı çekip gitmek.
Ne güzel düzen kurmuşsun!
Ben seni sevmişim,
Sen beni bekletmişsin.
Ben ömrümü vermişim,
Sen bir bakışı bile çok görmüşsün.
Şimdi bu nazın neyin nesi?
Düşürdün beni dilden dillere.
Millet konuştu,
Sen sustun.
Ben yandım,
Sen seyrettin.
İnsan bazen sevdiğinden değil,
Sevdiği hâlde değersiz bırakılmaktan yoruluyor.
Kimin ömründe sen
Sallanıp sallanıp geziyorsun?
Kimin gençliğine umut,
Kimin yaşlılığına hatıra oluyorsun?
Ben aşkının önüne
Duvar örmene ne gerek vardı?
Dünya sandığından genişti ikimize.
Ama sen dünyayı değil,
Beni daralttın.
Gözüm neler saklar,
Yaşanmamış yıllar,
Söylenmemiş sözler,
Boğazda düğümlenmiş bir ömür...
Şahidimdir dağlar, taşlar.
Şahidimdir geceler.
Ben seni beklerken
Zaman bile benden utanıp sustu.
Hâlâ çatarsın hilal kaşlarını.
Çat!
Ben artık korkmuyorum.
Dünyanın malı da senin olsun,
Şanı da, şöhreti de.
Ben artık bir insanın
Başka bir insanın hayatında
Neden bu kadar kolay hüküm sürdüğünü
Sorguluyorum.
Sensiz yürümeye alıştım
Karanlığın içinde.
Meğer karanlık sensizlik değilmiş;
İnsanın yanında olup da
Kendisini yalnız hissetmesiymiş.
Sen vardın ömrümün sonbaharında.
Ben seni bahar sandım.
Meğer bazı insanlar
Hayatımıza çiçek diye girip
İçimizde kış bırakıyormuş.
Dün gece gördüm gözlerinden.
Beni unutmuşsun.
Ne kadar kolaymış değil mi?
Bir insanın yıllarını unutmak...
Bir tek bakış yetiyor bazen.
İnsan o bakışta
Kendisinin artık hiçbir şey olmadığını anlıyor.
Savruldum eski yılların içinde.
Ne kadar güzel olan ne varsa
Kayboldum gözlerinde.
Sonra kendime sordum:
Ben seni mi kaybettim,
Yoksa seni severken
Kendimi mi kaybettim?
Cevabını yıllar verdi.
Müslüm'üm,
Geç de olsa öğrendim.
İnsan sevdiğini unutmaz;
Ama kendisine yapılanı
Unutmayı da bir gün bırakır.
Yoruldum.
Beklemekten yoruldum.
Susmaktan yoruldum.
Sana anlam yüklemekten yoruldum.
Her susuşuna bir mazeret bulmaktan yoruldum.
Artık ben de yokum
Bu saatten sonra.
Hilal kaşlarını çatabilirsin.
Ama bil ki
Ben artık o eski adam değilim.
Sen beni kaybetmedin;
ben seni taşıyan tarafımı kaybettim.
Ve bazı kayıplar vardır ki
İnsan ilk kez onlardan sonra
kendini bulur.
ŞAİİR YAZAR MÜSLÜM İNAN