Yaylam - II Şiiri - Hilmi Eren

Benim yaylam, yüce dağlar başında,
Aklım kaldı toprak ile taşında.
Pembe, mor çiçekler açar döşünde,
Yaylalar içinde bellidir yaylam.

Her mevsimde başka renkte görünür,
Bir günde on çeşit renge bürünür,
Bağrında sayısız canlı barınır,
İlkbaharda morlu, allıdır yaylam.

Kışın gelinliğin giyer, süslenir,
Her koyaktan birkaç keklik seslenir,
Yazın sakinleşir, sanki uslanır,
Güz gelende başka hallidir yaylam.

Çiçekler yaylama koku, renk verir,
Rüzgârlar ırgalar, hoş ahenk verir,
Güneş sabahları bir revank verir,
Lâle, çiğdem, nevruz, güllüdür yaylam.

Yağmur yağar, rahmet olur, kar erir,
Derelerden buzlu suları yürür,
Akarak ovaya hayat, can verir,
Boz bulanık akan sellidir yaylam.

Arıcılar düze kovan dizerler,
Bir mevsimde yedi dağı gezerler,
Yâ nasip der, taze balı süzerler,
Yonca, geven, kekik ballıdır yaylam.

Güzeller, edeple suyun doldurur,
Arada bir hilâl kaşın kaldırır,
Koç yiğidi bir tek bakış öldürür,
Güzelleri allı pulludur yaylam.

Yaylam, her an sana gelmek isterim,
Senden muradımı almak isterim,
Sende doğdum, sende ölmek isterim,
Gurbet ele uzak yolludur yaylam.