Tarumar Şiiri - Zeynebp Özge

-usaremin son demindeyim-

​süreyyanın eteklerinde
bir an tutuşmuş gitmeyi bekleyen
sen avuçlarımda titreyen sude
yüzün çoğalıyor,
taşıyorsun ellerimden

​Mezopotamya asılı kalmış bahara
​zaman eskiyor
sen geçmiyorsun ömrümden

Meryem'in sessizliğinde doğup
adının tınısında zambaklar açıyorsun
turuncu sütunlarla düşüyorsun aklıma
Taç Mahal'in gövdesinden

bir çınarın altında benimle uyuyorsun
laleler devriliyor Nedim'in mısralarına
sessizce dinliyorsun
​mermerleri söküyor rüzgâr kökünden
uyanmıyorsun

kaybolmuş,
saçları dağılmış bir çocuğum
kum dolu gözlerimle seni arıyorum
kalbimi, kalbine bağlamışlar
görmüyorsun

aramızdaki uçuruma aldırmadan
uzanıp tutmak istiyorum ellerini
tâ ezelden
sana mahsur bir yolcuyum
-ebedî-
tarumur bir yolum, kendinden geçip sana gelen
bilmiyorsun