Ey beni unutmayan zaman,
bana her saniyede ondan bir iz bırak!
Bir koku, bir rüzgâr soluğu,
Ya da bir kuşun aniden yükselen kanadıyla
o gülüşünü taşı gökyüzüme.
Ben onunla yaşamadım
ama onunla yaşar gibi ölümsüzleştim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta