Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ya Rab emanet aldım aklı
Farktan farka gidişi saklı
Can vurmuşum meraka bakılı
Günah soruluru nerede?
ey nazende. Şiir derken mektup olmuş bak yine.Biraz karamsarlık mı var satırlarda ne? Hüzünlü bulutlar örtmüş üstünü..İyi yağmışsın. sayfana.dolduruyor yüreği Devamını
bekliyoruz. Ve
Herşey gönlünce olması dileğimdir.
düşündürüyor.
'Değişmenin arifesinde bayrama çıkmak'...
Sözün özü bu olsa gerek.
Emeğinize saygıyla, yüreğinize sağlık.
''Bil ki el an, değişmenin arifesindesin bayrama. ''
Değişim!O güçlü bir gerçek.Gerçek olarak kalacak;hiç değişmeyecek.''
Diyalektik gibi.
Tebrikler Can Arkadaşım.
Şiirin adı yeter. okumaya hacet kalmıyor.
herşeyi açıkça gösteriyor.
kutlarım yüreğinizi.
kaleminiz daim olsun.
saygılar tam puan
Yaradan her an olu ve oluşta
Verili bilinçle, bize doluşta
Yanlışta gider sonuçta
Günahı, anlamaktır akıl, oluşta.
Varoluşun ince hatları değerlendirilirken dizeler arasında akıl ve Tanrı arasında anlamlı kurgulamalar şiire güzel anlamlar yüklemiş, kutlarım. SEvgilerimle esen kalın!
Tebrikler güzel dost
Nefs gelinende bir tartım aracı, bir terazi, tartılan ise sevap ve günah. Yaşayan canlılarda akıl insanlarda olduğuna göre iyiyi, kötüyü seçebilme yetisine de sahip olabilen tek canlı dır, bu seçkinliğiyle de davranışlarıyla hesap verme mertebesindedir. Gerçek budur. Dünyanın sadece yaşanılan günden ibaret olduğu, doğumdan itibaren ölümün süresi başladığına göre aklımızı düzene koymamız ve hesapta başarılı olmamız gerekliliğine işaret eden şiiriniz harika olmuş Üstat. Tam puan efendim.
Hayatı özümsemenin derinliğinde yüzen mısralar.Tam puanımla kutluyorum efendim.Saygılar...
Yaradan kılmış kararı ilkte.
Bu budur, dendiğinde nicelenirde diyalektikte.
Akıl durmaz anlam kılar sürere.
Anlamları, aksiyom, hipotez, belit dürere
Neşemce anlamda sayarım kayrama
Alışkanlık tutumu bunlara karşı yürüre,
Sürmez çok, patlar gerçek
Bil ki el an, değişmenin arifesindesin bayrama.
KALEMİNİZ DAİM OLSUN BAYRAM HOCAM. ŞİİİRİ VE YAZAN YÜREĞİNİZİ TÜM KALBİMLE KUTLUYORUM. SELAM VE SAYGILAR...
tebriklerimle ve tam puanla selam ve dua.
Bu şiir ile ilgili 21 tane yorum bulunmakta