Yaşamayan Anlamaz Şiiri - Güven Tekin

​Herkes bir laf söyler, anlarım sanar,
Gönlün içerisi ne çekmiş bilmez.
Kendi ateşiyle sönmeden yanar,
Gözden akan yaşlar neymiş hiç bilmez.

​Umutlarım vardır, hayallerim var,
İçimde amansız fırtına kopar.
Yüreği dar olana koca dünya dar,
Başkası bendeki yükü hiç bilmez.

​Yaşamadıysa biri senin derdini,
Boş lafı iyileştirmez kalbini.
Görmeden ömrünün geçen harbini,
Yürekte açılan yara ne, bilmez.

​Sözle paylaşılan acı dilde kalır,
Herkes kendi yükünü sırtına alır.
İçimde biriken gün gelir vurur,
Uzaktan bakana kolaydır, bilmez.

​Bazı şeyler inan elinde değil,
Yazgının önünde mecbursun, eğil.
Bu dertler geçici bir oyun değil,
Uzakta duranlar bu hali bilmez.

​"Anlıyorum" demek kolaydır dile,
Çeken bilir ancak, sığmaz ki dile.
Ömrünü verdiğin bunca dert bile,
Yolu düz gidene zordur, o bilmez.

​Kimse kimsenin yerine yanmaz,
Yalandan ağlayan gerçeğe kanmaz.
Acıyı tatmayan adını anmaz,
Ocağı sönen o garibi bilmez.

​Gözümden dökülen yaşı görmeyen,
Benimle o gizli yola girmeyen,
Ömrünü bu derdin üstüne sermeyen,
Gönülden dökülen yaş neymiş bilmez.

​Sessizce çığlığım yükselir göğe,
Gerek yok feryadı boşuna övmeye.
Herkes hazırdır hemen yerip dövmeye,
İçimde kaybolan dünyamı bilmez.

​O yüzden kimse anladım demesin,
Boş lafla ömrümü gelip yemesin.
Bu derdi çekmeyen yükü bilmesin,
İnsanın insana borcu ne, bilmez.