Yaşamaktan vazgeçtiğin andır, aslında en çok yaşaman gereken vakit.
Düşün ki;
Geceyle gündüzün sessiz geçişine en yakın olduğu anındaki, gökyüzünün o uçsuz bucaksız karanlık isliğini...
Düşün ki;
Bir nar tanesinin olgunlaşmaya en yakın zamanında, acıtan ekşisini.
Sonra;
Yağmur öncesi çekilmez sıcağı ve nemi, toprağın çatlayan yüzünü.
Anlat bize yürüyüşün güzelliğini
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Devamını Oku
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta