Yaşamadan Ölmek Şiiri - Dr Yusuf Polat

Çıplak bir hüzün, su birikintilerinde,
Sarı yapraklar yatıyor,
Sanki bir ömrün son töreninde
Sorsan, anlatamam içimdeki olanı,
İnsan yaşarken de ölür mü?
Kim öldürttü, kim kazdı şu mezarımı

Kusurlarıma ayna tutan aldanışlar,
Her yüzümde sizden kalma bir iz var.
Ölüm, su gibi duru olmayı beklemiyor,
Geliyor sessizce,
Biriktirirken yarınlara.
Biz daha yaşayamadığımız günleri

Daha çok yolumuz var, desem,
Hangi yol inanır ki artık sözlerime
Mazide unuttuğum bütün düşler
Birer birer düşüyor peşime.
Kaçtıkça bugünden dün büyür içimde.

Oysa
Böyle anlatmamıştı bildiğim masallar
Her güzelliğin bir sonu varmış meğer.
Dünde kalanların vefası yokmuş,
Giden gidermiş,
Kalansa kendinden bile habersizmiş

Gün geceye kavuşur mu, bilemem
Sabah olur mu bu gönül ülkesinde
Bir ömür sakladım seni herkesten,
Bir tek gölgeler bildi duyduğum özlemi

Şimdi hangi mevsime baksam, soğuk
Biraz sen, biraz ben, biraz ayrılık…
Ve içimde, kimselere anlatamadığım
O eski, o derin, o dinmeyen sızı:
İnsan bazen ölmez sevgilim,
Yaşanmayan hayatın yasını tutar ömrünce