Yarına Kalan Şiiri - Yücel Özkü

YARINA KALAN
Saraylar yıkılır, tahtlar devrilir,
Karanlık çözülür, gün belirir.
Toprak bir gün kanı unutur,
Gül açar zulmün sustuğu yerde.

Menekşeler çatlak taşlardan çıkar,
Leylak kokusu yayılır rüzgâra.
Bir çocuk koşar korkusuzca yola,
Güneş yeniden dokunur sokaklara.

Bir umut tutunur kurak toprağa,
Yeşil bir dal uzanır yıkıntılara.
Zulüm geçer, yarası kalır,
Çiçekler boy verir taş duvarlarda.

Gün gelir, açılır demir kapılar,
Çocuk sesleri dolar avlulara.
Ne taht kalır ne buyuran sesler,
Yarına direnenler baharı büyütür.

YÜCEL ÖZKÜ
10 Ekim 2026/22:23