Yarım Kaldım Baba Şiiri - Hüzün Kâtipi

Baba,

Bugün yine bir şey oldu,
sana anlatacaktım... Ama...
Sonra yokluğunu hatırladım,
sustum.

İnsan, babası öldükten sonra anlıyor, ruhundan bir parça koptuğunu. Bazen kapı çalıyor baba, sevinçle açıyorum kapıyı. Hatırlayınca mezarda yattığını, sevincim yarım kalıyor baba.

Ben senin ardından çok ağladım.
Herkes başın sağ olsun dedi.
Başımı koyacak yer bulamadım.

Mezarına toprak attılar, sanki seni değil de çocukluğumu gömdüler.

Hatırlıyor musun baba, küçükken elini tuttuğum günleri?
Dünya kocamandı, sen benim kahramanımdın.
Sen yanımdayken hiçbir şeyden korkmazdım.

Şimdi büyüdüm baba,
kimseye belli etmeden büyüdüm.
Dizlerim kanamıyor artık,
ama içimde bir yer hâlâ çocuk.

Sandalyen boş, sesin yok.
İnsan vedalaşırken bilmiyor baba,
son kez sarıldığını bilmiyor.

Baba...

Sana bir şey diyecektim.
Bugün de başardım,
bugün de ayakta kaldım,
bugün de kimseye belli etmedim acımı.

Bir gün daha yaşlandım sensiz,
bir gün daha eksildim içimden.

Herkes hayatına devam etti,
ben seni çıkarmayı öğrenemedim
hiçbir günün içinden.

Mezarının başında durdum bugün,
sana anlatacaklarım vardı.
Dilimde binlerce kelime,
gözlerimde söyleyemediğim yıllar vardı.

Bir avuç toprak aldım elime,
üşüdüm baba...

Toprak soğuktu,
ama insanın babasız kalması
ondan da soğuktu.

Ve bir gün adım da unutulursa
bu dünyanın kalabalığında,
şunu bilsinler isterim:

Ben bir adamın evladıydım.

Dünyada herkes beni unutsa da
benim içimde bir çocuk yaşardı
ömürüm boyunca...

Büyüdün dediler bana,
kimse bilmedi... Yarım kaldığımı baba...