Yarım Kalan Epigraf Şiiri - Kasım Kobakçı

Silinmiş harfleriyle konuşan mermer yorgun,
Gölgesine sığınmış küflü taşlarda vurgun;
*
Soğuk keskiler kırgın geceye uzanıyor,
Kim bilir hangi ferman boşlukta uyanıyor,
*
Hangi nehre dökülmüş yazıtlar baştan başa,
Kazınan hatıralar gömülmüş ıssız taşa...
*
Yıkık belde çaresiz, gölgesine yaslanmış,
Viran meydan içinde öksüz sözler paslanmış!
*
Yüzü demir çekiçle dövülmüş anıt pişman,
Üstünde kesif duman, zamana kalmış düşman;
*
Solgun izler boşluğa düşerken birer birer,
Gölgesine sığınıp sonsuz sükûta girer...
*
Kayaların ruhunu ateşte yontan bilge,
Ölüm döşeğindeki tarihe düşmüş gölge;
*
Bakışında uçurum, alnında keder izi,
Bakışında kül olan yazıtların dehlizi...
*
Mermere vuran yağmur doluyor kucağına,
Gölgesine sığınıp tutunmuş saçağına;
*
Yarım kalan epigraf kanarken hece hece,
Yalnızlıktan utanıp taş kesiliyor gece...