Yara yeri Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Yara nedir bilmezdi çocukluğum.
Dizleri gökyüzüne sürtünürdü,
toprağa düşse bile
ayağa kalkmayı güneşten öğrenirdi.

Yağmur değildi ıslatan onu;
kentin pasıydı,
ekmeğin küfüydü,
babaların suskunluğu...

Avuçlarında çamur değil,
yarınların tohumu vardı bir zamanlar.

Sonra...

Bir kentin sırtına yüklediler çocukluğu.
Limanı olmayan gemiler gibi
savurdu onu rüzgâr.

Her kapıda başka bir ihanet bekliyordu.
Her tokalaşmada
avuçlarından biraz daha eksildi insan.

Heybesine ekmek koyacaktı,
ölü mevsimler doldurdular.
Her cesedin cebinden
bir ayrılık düştü memlekete.

Duvarlar önce sustu,
sonra evler konuşamaz oldu.
Çatılar utanç akıttı,
bacalardan gece tüttü.

Çamur değildi üstüne yapışan;
yüzyılların kiriydi.
Adını bile unutturacak kadar ağır
bir yalnızlık örtüsü...

Sokak aralarında büyüdü sessizlik.
Çocuk sesleri yerini
çizmelerin gürültüsüne bıraktı.

Deniz bile utanıp çekildi kıyılardan.

Dilini susturdular.

O ise
kanayan avuçlarını kalem yaptı.
Her harfi
bir işçinin nasırıyla yazdı.
Her cümleyi
bir annenin ağıdıyla mühürledi.

Bir isyan büyüdü sonra.

Külün altında bekleyen kor gibi...

Toprak titredi.

Sarayların duvarlarından
küf döküldü.

Aynalar yüz göstermemeye başladı.

Kimdi ipleri tutan?

Kim örüyordu bu karanlığı
çocukların üstüne?

Bir lokma ekmek için eğilen sırtlar mı suçluydu,
yoksa sofraları talan edenler mi?

Göğsümde pas tutmuş bir kafes var şimdi.
İçinde çırpınan kuş
kalbim değil yalnız;
bir memleketin susturulmuş vicdanı.

Zaman donuyor bazen.

Takvimler çoğalıyor duvarlarda,
ama bahar gelmiyor.

Uykuların en kuytu mağarasında
korkular çürüyor.

Kâbuslar değil artık beni uyandıran;
sessiz kalanların bakışları.

Şimdi içimde kaynayan
yalnızca öfke değil.

Küllerinden doğrulmaya çalışan
bin çocuğun nefesi.

Bir kıvılcım bekliyor karanlık.

Bir omuz.

Bir türkü.

Bir meydan...

Leylekler yine göçüyor.

Gökyüzü yine yoksul.

Limanlar yine kimsesiz.

Ama bilirim;

Ne kadar körleşirse gece,
bir yerlerde mutlaka
ekmeği bölüşen bir el vardır.

Ve o el,

eninde sonunda

karanlığın boğazına
güneşi dayayacaktır.