Yüzümü kanla yıkayan,
düşmana gülümseyen dostumdu beni kana bulayan.
İki elim kan olsa bile gideceğim dosttu beni yaralayan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




İnsanı kahrettiren dosttan gelen ihanetle düşmandan gelen merhamet değilmidir.
Güzel bir betimleme.
Şiirinizi beğeni ile okudum.
Nice şiirlere...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta