YANMIŞ İP
Bu dünyada mum bile bağrına bastığı ipi yakmış,
kendi gövdesine sadakat sanıp
kendi gölgesini tüketmiş usulca.
Daha neyi izah edeyim…
Ateş, artık vicdanın dili;
kül, gerçeğin en çıplak hâli.
Sözler çoğalmış,
anlam bir köşede susmuş;
herkes kendi haklılığının gölgesinde
biraz daha yalnız.
İnsan, kendi içinden düşerken bile
“kader” diye fısıldıyor,
kendi seçimini gizleyen bir dua gibi.
Bu dünyada mum bile
kendini yakarak ışık sanmışsa,
ben hangi söze sığınayım;
hangi gerçeği eksiksiz anlatayım…
Yücel ÖZKÜ
25 Nisan 2026/08:39
Kayıt Tarihi : 25.04.2026 08:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!