Yangın külü Şiiri - Umut Kaplan

Yangın Külü
Uzak göklere daldıkça ağırlaşan gözlerim,
Bir sitem değil gülüm; içimde can çekişen yangının külüdür.
Bulanık nehirler gibi akıp giderken deli gençliğim...
Sanma ki öfkemden bu yorgunluk;
Anla işte, nemli kirpiklerimin ardında sönmeyen bir mahşer saklıdır.
Sözleşmiştik oysa o fırtınalı, hoyrat akşamlarda;
Eğilmeyecekti başımız, sarsılmayacaktı inancımız!
Zamansız ayrılıklara diz çökmeyecektik,
Bütün engelleri bir bir aşıp o güzel günlerde kavuşacaktık.
Ama o hesapsız ayrılık, ansızın dayandı kapımıza...
Şimdi ise çehremdeki bu hüzünlü gölgeler,
Ayrılığın yüzüme kazıdığı ağır, o sessiz yaranın resimdir.
Gözlerimde ki kar beyazı, kendi içimize yağdırdığımız kışların mirası...
Huzurlu bir tek yaprak bile bırakmadı şu hoyrat takvimler;
Hangi sert rüzgar estiyse bu terk edilmiş limandan,
Sürükledi yaralı gövdemi kimsesiz, uzak kıyılara.
Sana gönderdiğim bu kırık dizeler,
İçimde biriken tuzlu gözyaşlarının feryadıdır!
Dişlerimle kanatıyorsam dudaklarımı bu hayata karşı,
İnan ki öfkemden değil; kaybetmiş bir kalbin sızısıdır tek nedeni.
Belki biz bu sevdaya zamansız başlamıştık;
Karanlık sokakların tenhasında bulmuştuk birbirimizi,
Yaralı bir fidanı büyütür gibi sevmiştik kentin o kör kuyusunda.
Ben o sahnelerde siyah beyaz filmlerin asi jönü,
Sen ise gözümde aynı filmin zarif, ulaşılamaz perisi...
Bir tek sen anladın beni bu keşmekeşin içinde,
Bir tek sen tuttun hüzünle titreyen ellerimi.
Bir ben mi fazla geldim bu devasa, bu dilsiz beton kente!
Bir parçamı uzak dağların rüzgarları alıp götürdü,
Bir parçam şimdilerde fırtınada karaya vuran yorgun bir dalga...
Ben artık sadece kaybettiklerimin dilsiz nöbetçisiyim!
Dar bir vakte sıkıştı ömrümüz, kuşatıldı saniyelerimiz;
Kapıda ayak sesleri... Nöbet tutuyor o hain ayrılık.
Artık geriye kaç yaprak dökümü, kaç hüzün günü kaldı ki?
Karaya vuran kırık bir yelkenliyim şimdi,
Az kaldı ömrün o son, o yırtık sayfasında
Eşiğe kadar gelen o büyük sonun hazin uğultusuna...
Ama merak ettiğim bir şey var, bilmek isterim:
Bir gün göçüp gidersem kış ortasında, sarı bir mevsime;
Yani gülüm, ben ölürsem arkamdan...
O sevdiğim tel örgülü kirpiklerin arasından
Birkaç damla kanlı yaş düşer mi susuz toprağıma?