Kaçıncı zamandır mevsimler ölü.
Keşmekeş, yokluğunun ertesi günü.
Söneli ışık, geçeli kaç zaman oldu.
Niyetsiz kaldığım kıyam ortasında.
Öğrendim her şeye ne kadar uzak.
Yüze yakışır sandığım, bir gülücük.
Nede yakışıyordu sana büyülüydü.
Arşın parçasıydı, sana tezahürü.
En çokta kıydığım bendim kıyıda.
Sokağım caddem ateşle yandı da.
Başkasının yangınına giderken acıdım.
Sığınsam senin ruhunun gurbetine.
Hep sığıntı gibi kaldım da böyle.
Belli olmuşa, kaldım yitirmişliğe.
İçerlenmek kalmaz ne haddime.
Kenan Gezici 20/05/2025
Kayıt Tarihi : 22.05.2025 12:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!