Yangın Şiiri - Dr Yusuf Polat

Hangi ateşti bu ki; yalnız teni değil,
İnsanın
İçinde sakladığı bütün yalanları da yaktı?

Uykusuz gecelerim bir mum gibi erirken
Anladım:
İnsanı yok eden ölüm de değil,
Vicdanından kaçmasıymış meğer

Bir zamanlar kendimi
Sürgün edilmiş bir hükümdar sandım.
Oysa beni yurdumdan eden
Sen değil, dinmek bilmeyen asi nefsimdi.

Her umut küle döndü, küllerin altında
İlk defa hakikatin sessiz nefesini işittim.
Anladım ki
Nemrut'un ateşi sadece bedeni yakardı.
İnsanın kendi kibri ise sonsuz olan ruhunu

Bir damla su aradım o ıssız çöllerde.
Sonra fark ettim: susuz kalan
Dudaklarım değil, merhametimdi.

Yenildim defalarca yenildim.
Her yenilgide gururdu benden eksilen

Taç sandığım her şey
Bir avuç dumana dönüştü.
Saltanat dediğim, bir gölgeymiş meğer

Gökkuşağının renkleri bile söndü.
Çünkü insan,
Kendi karanlığıyla yüzleşmeden
Hiçbir rengi gerçekten göremezmiş.

Sonunda O'ndan başka ne varsa yandı.
Ve ben,
İlk defa, yanmadan yaşanılmadığını anladım.