Her köşemde mor buğu şu loş taş avlularda,
Ezgim uçtu göklere suskun kaldı çığlığım,
Bilmez hiç yaban gözler kalbimdeki ummanı,
Sanırlar ki gül soldu, söndü bütün fenerler,
Oysa ben hâlâ o eski sessiz konaktayım,
Yalnız şimdi çözüldü ruhumdaki prangalar.
*
Baş ucumda gümüş ay sessiz liman suyunda,
Şarkım dağıldı yele gizlendi gözyaşlarım,
Anlamaz hiç yolcular göğsümdeki tufanı,
Sanırlar ki yel dindi battı yorgun gemiler,
Fakat ben hâlâ o ıssız dingin rıhtımdayım,
Yalnız şimdi eridi ruhumdaki prangalar.
*
Çevremde servi dalı kehribar bir ormanda,
Sesim eser rüzgarda yürektedir feryadım,
Görmez asla kimseler özümdeki bahçeyi,
Sanırlar ki kış çöktü dondu nice pınarlar,
Lakin ben hâlâ o durgun gölgeli yoldayım,
Yalnız şimdi dağıldı ruhumdaki prangalar.
*
Üstümde yıldız tozu serin bir cam kulede,
Nağmem uzanır tana saklıdır yaralarım,
Sezmez uzak bakışlar içimdeki şafağı,
Sanırlar ki düş bitti küle döndü ümitler,
Ancak ben hâlâ o vakur billur eşikteyim,
Yalnız şimdi savruldu ruhumdaki prangalar.
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 17:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!