Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bir çift güvercin uçurdum,
Bir elim havada kaldı,
bir elim yüzümde.
Boynumu bükerek.
Onlar kanat çırparken özgürlüğe
Ben bir kez daha haps oldum.
Gözlerimi kapatıp, gidişlerini seyrettim.
Demir kafes bana kalmıştı.
Uçurumdan düşer gibi
yüreğine sağlık.........
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta