Yakındın Uzaktın Şiiri - Seyrani Göl

Akşamın mor bir buğusu
inerken yüzüne,
gözlerin uzak bir göl gibi
içimde ürperiyordu.
Ben sana bakarken
gece, kendi gölgesini unutuyordu.

İnce bir ay ışığı
düştü saçlarının kıyısına.
O an
sanki bütün yıldızlar
senden uzağa çekildi;
sen, gecenin içinde
tek başına kalan bir renktin.

Sesin, akşam suyunda
eriyen bir ney gibiydi.
Ne söylediğini değil,
susunca geride bıraktığın
o titreşimi dinledim.
Bazı güzellikler
kelimeye değmeden yaşar.

Gözlerin gözlerime değdiğinde
içimde mor bir akşam açıldı.
Ne kapısı vardı onun
ne de yolu;
yalnızca sen vardın
ve sana varamayan
uzun bir sessizlik.

Sana yakınken bile
uzak bir yıldızdın.
Işığın yüzüme vuruyor,
kendin görünmüyordun.
Ben seni
hep biraz karanlığın içinden sevdim.

Belki bir gün
aynı akşamın altında
uzun uzun susarız.
Sen göğe bakarsın,
ben gözlerine.

Ve hiçbirimiz bilmeyiz
hangi gecenin
hangi kalpte
ilk kez doğduğunu.
S.GÖL