Yakanızda Kalan Şiiri - Mehmet Bildir

Yakanızda Kalan

Sahte tebessümlerinizin ardında gizlenen bıçağın sesi hâlâ kulaklarımda,
Dostluk diye sunduğunuz kelimeler, ihanetin en ince ilmeğiyle dokunmuştu.
Bir masada paylaştığım lokmanın helalliği kadar temizdi kalbim,
Ama siz o lokmayı çiğnerken bile, kalbimi boğmaya çalıştınız.

Kardeş bildiklerim, vicdanınızı terazime koydunuz da ağırlığını bulamadınız.
Ben “o böyle bir şey yapmaz” denmesini beklerken,
Siz gözlerinizi indirip suskunluğumu yargıya çevirdiniz.
Değerin anlamını unuttunuz, çünkü menfaatinize sığmadı dostluk.

Beni tanımadan karar verenler, kendi karanlıklarında kayboldular.
Selamın ağırlığını taşıyamayanlar, gözlerime bakmaya cesaret edemediler.
Ben susarken edebim konuştu,
Siz sustuğunuzda bile arsızlığınız yankılandı.

Koyumu kazmaya çalışan eller, kendi vicdanlarını gömdüler o toprağa.
Benim dilimde küfür değil, sabrın ateşi vardı.
Yine de ismimi kirletmeye çalışan her kelime,
Bir gün kendi sahibini yakacak kadar keskinleşecektir.

Soluduğunuz hava size ağır, çünkü nefesiniz ihanetle kirli.
Aynaya bakan iki yüzlüler, hanginiz gerçekten sizsiniz, bilemezsiniz.
Ateş olsanız cürmünüz kadar yer yakarsınız,
Çünkü yanmakla değil, arınmakla ölçülür insanın özü.

Ve şimdi iyi dinleyin…
Bugün kurduğum bu cümleler, içimde biriktirdiğim sessiz sabrın sonudur.
Artık varlığınıza tahammül etmeyecek kadar yok ettiklerimsiniz.
Yüzüme gülüp arkamdan bıçaklayan uyanık arkadaşlarım, akıllı değilsiniz, nankörsünüz.
Beni yargılamadan önce “o böyle yapmaz” diyemeyen abilerim, bir tırnak kadar değeriniz yok.
Beni tanımadan yargılayanlar, artık selamımı bile hak etmiyorsunuz.
Köyümü kazmak isteyen, edebimi kirleten, adımı diline dolayan sahsiyetsizler,
Soluduğunuz havayı bile hak etmiyorsunuz.

Ateş olsanız, cürmünüz kadar yer yakarsınız bilesiniz.
Ben size dokunmayacağım, ama mahşerde iki elim yakanızdan çıkmayacak.
Çünkü bu dünya geçici, ama edebim sonsuzdur.
Ve bu sözü unutmayın; ben susarken bile, yakanızda kalan kelimelerim olacak.

Mehmet Bildir