YAKAMOZUM
Gözleri deniz dediler,
inanmadım
İnsan hiç bir denizde
bu kadar kendini kaybeder mi?
Ben kayboldum.
Üstelik kıyıya çıkmak istemedim,
biraz sen, biraz gece,
biraz da adını susturamayan kalbim vardı.
Sana dönmem dedim kendime,
sonra bütün yolları
senin geçtiğin yerlerden çizdim.
Meğer insanın en büyük yalanı
kendine söylediğiymiş.
Ne liman aradım,
ne de bir kurtuluş…
Senin ihtimalin bile yeterdi bana,
ben bir ömrü
yarım kalmış bir ihtimale sığdırdım.
İçimde bir yangın var,
kimse görmüyor.
Yağmur yağıyor üzerime,
ama senin yokluğun
ıslanmayı bile unutturuyor.
Ben yanmayı senden öğrendim,
külümde adını saklamayı…
Bir insan sevdiğini kaybedince
neden hâlâ ona ait şeylerle yaşar,
bunu da senden öğrendim.
Sen yakamoz ol geceme,
ben karanlığa razıyım.
Bir an parlasan yeter,
ömür dediğin zaten
biraz beklemek, biraz yanmak.
Belki bir gün anlarsın,
özlemek dediğin şey
telefonun çalmadığı saatlerde
insanın kendi kalbine
durmadan seni sormasıdır.
Bir isim vardır,
geceye yazarsın, silinmez.
Denize söylersin, dalga alır götürür,
ama kalbin
hiçbir şeyi geri vermez.
Her dalga kıyıya vurduğunda
biraz senden getiriyor sanıyorum.
Deniz seni saklıyor belki,
ama benim gözlerim
seni herkese anlatıyor.
Ey uzaklığın en güzel hâli,
ey dokunamadığım ışığım
Her gece denize bakıyorum,
yakamozlar çoğalıyor,
ben yine seni bir tanesinden ayıramıyorum.
Görünüyorsun…
ama hiçbir gece sana yetişemiyorum.
Belki de aşk dediğin,
bir ışığın peşinde
karanlığı sevmeyi öğrenmektir.
Ben karanlığı öğrendim,
sen ışığını eksik etme…
Yakamozum.
Muhsin yener
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 14:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!