Yağmurun Ezberinde Şiiri - Seyrani Göl

Yağmur, bu akşam yine eski bir şarkı söylüyor,
döngel ağacının dalları ıslak ve mahzun.
Bir çocuk geçiyor sokağın ucundan,
yüzünde seninle hiç yaşanmamış çocukluğum.

Döngel ağacının altında durdum uzun süre,
bir meyve düştü, çocukluğum uyandı içimde.
İnsan bazı yüzleri neden unutamaz,
hangi hatıra bu kadar derin işler kalbine?

Yağmurun her damlasında biraz sen varsın,
ıslak kaldırımlarda yarım kalmış bir bakış.
Ben sana bir ömürlük suskunluk biriktirdim,
sen bir vedayla bütün sözleri bitirdin.

Bahar gelecek, biliyorum, bir gün yeniden;
kuşlar dönecek, dögel ağacı beyaza bürünecek.
Peki, söyle, bütün bunlar neye yarayacak,
insanın içinde bir mevsim hiç dönmeyecekse?

Ben yine yağmura bırakacağım içimi,
belki bir damla düşer uzak bir avluya.
Sen bilmezsin; bazı umutlar ölmez sevgilim,
yalnızca kimsenin uğramadığı bir yerde yaşar.
S.GÖL