Vuslat kandilleri Şiiri - Yasin Yüksel 2

​seher yeli eser yücelerden
bir ışık serpilir tan yerinden
gözlerin parlarken ufuktan
güler gönül bahar yönünden

​vuslat uzakta da beklerim seni
yâr koynumda saklarım sesini
ay ışığı düşer dokunur telime
her pırıltı taşır senden nefesi

​hangi afet tufan ayırabilir seveni
yitik zamanda dalda açan gülleri
yâri bulunca şakır bütün bülbüller
bal damlar çağlar o şen gönülleri

​özü sırlarla pervane şifâ kâlbinde
sözler sevda ateşinde hece hece
yazılı gönül gözünde bülbül güle
açar o gül nazende ömr güzünde

​eğlenmez onda iz leke acı silinir
olur bir derya deniz sevda dirilir
aşkla seven dil sevilenle çözülür
tutuşur kandil yanan âşk közüdür

​bir gün yolcu vuslata erdiği zaman
diner yürekte sancı biter bütün figan
aşılır ümitle en sarp dağlar tepeler
vuslatla aydınlanır sanki bu cihan