Vuslat Şiiri - Fatih Han Terzioğlu

Kandiller söner bir bir, çöker üstüme sükût,
Gönül bir çift kelamda arar kadim bir umut.
Ufukta yankılanır adımların telaşı,
Mermere nakşolunur bu sevdanın gözyaşı.

Bize gök kubbe dar gelir, yollar amansız biter,
İçte yanan bir kıvılcım koca bir ömre yeter.
Ne aynalar anlatır ruhun derin bendini,
Hakikate ram olan aşar elbet kendini.

Sensizlik bir fırtına, savrulur dertli harman,
Ey merhamet membaı, sendedir asıl derman.
Geceyi böler ahlar, devran döner derinde,
Bütün dava çözülür o adalet yerinde.

Bir serinlik bağışla kuruyan yaprağıma,
Yüzümü sürsem nâçar o mübarek bağına.
Dağılsın kara bulut ufkun kızıl tülünden;
Bir diriliş fışkırsın volkanların külünden.

Bir anlık tebessümün cennetin kapısıdır,
Bu viran olmuş sinem o lütfun yapısıdır.
Vakit tamam olunca dökülür bütün sırlar,
Aşkınla uyanacak uyuyan tüm asırlar.