Hakikat Şiiri - Fatih Han Terzioğlu

Kül rengi bulutların altından geçer zaman,
Taşın hafızasında düğümlenir bu hicran.
Kökü yerde sabırlı, göğü bekleyen dalda,
Bir çerağ yanar durur tükenmeyen visalde.

Sessizlik bir sır gibi çözülür eşiğinde,
Çift başlı kartalların mağrur süzülüşünde.
Ne tufanlar dindirdi içteki o yangını,
Ne rüzgâr unutturdu ezelden kalma ânı.

Yollar ki sarp dağlardan ovalara akışır,
Gönül bir çift kelama, bir nizama alışır.
Gözlerin değdiği yer kadim bir dua sanki;
Karanlık dağılır da hakikattir kalan ki...

Gök kubbe dar gelse de içindeki hevese,
Can verir bu serinlik yorgun düşen nefese.
Sabırla yoğrulmuştur adımların sebatı,
Bir damla ışık çözer koca bir kainatı.

Aynalar paramparça, silinir fani yüzler,
Nihayet menzilinde dinlenir yorgun izler.
Bir anlık tecellidir umulan büyük vuslat,
O nurlu eşiğinde biter yalan saltanat.

Çekilir yeryüzünden gecenin siyah tülü,
Açılır o viranda hakikatin tek gülü.
Başlar yeni bir mevsim sonsuzluğun bağında,
Erir koca bir ömür vuslatın otağında.