Her seher vakti kavga etmekten yoruldu parmaklarım
Koyu mavi kızıl çilekeş kalemim ile çatışıyor
Saf, duru, durağan ze dört büyüklüğünde kundak kağıtlar hissiz
Sonu yani sonsuzluk ikliminin bu durum
Mahpusluğum mürekkebim kadar yoğun değil bu sıralar
Çatlayıp yarılmadıkça beş elli altı cesaretiyle hislerim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta