Volkan Kaz Şiirleri - Şair Volkan Kaz

Soğuk sarhoş dehlizlerderin kör noktasından
Ellerimi tutup çıkardığında
Daha tüyü bitmemiş yitik genç değildim.
Kendimdim.
Bendim.

Gördüğümde onu ilk, gözleri kocamandı, şimdiki yüreği gibi,
Üstünde mor eşofmanları, altında botları.

Laf olsun diye değil inandığımızdan paylaştık her şeyi,
Şeffaf bir mumun alevinde olmasada söyleyebildik birbirimize sevgimizi.

Gerçek sevgi mi kaldı artık
Benim sevgililerim şiirlerim artık

(22 Eylül 2007 - Salihli)

Bir kitapta okumuştum,
Sevişmenin en kısa yoluna,
Aşk diyordu.

Oysa bendeki aşk,
Hayata atılan kesikler gibi,

Keşke çocuk olsam,
Kumdan kale yapamasam da,
Küçük mağaralar yapsam elimden geldiğince
Kendime ait.

Keşke çocuk olsam,

Kuşlar geldiyse o şehre,
Havada arada açıyorsa,
Karlarda damlarda erimeye başladıysa şayet,
Kedere gerek yok demektir o şehirde,
Mehmet.

İlk şiir kitabımı sana göndericem
hani ilk seni sevmiştim
ilk sana aşık olmuştum
O sınıftaki diğer erkekler gibi

hatta ilk elinin elime değdiği günü

İstediğimizde ve inandığımızda kim tutabilir ki insanı
Ne engelleyebilir, göğü daha mavi yapmamızı
Yada çiçeklerle donatmayı bir dünyayı bir insan için,
Ve bir insan için, çıkıp aya, onu pembeye boyamayı.

23.02.2009 Bingöl

İster

Kuşlar uçmak ister,
Kayısı çekirdeği büyümek.
Ağaç çiçek açmak ister,
Tırtıl kelebek olmak.

İzmir başkadır,
Hayallerin kentidir,
Özgürlüğü tattığın,
Martıları beslediğin.

İnsaların gülümsediği,