Viranelerde Gezerim Şiiri - Kasım Kobakçı

Tüm bahçeler, derin sükuta dalmış,
Gül goncaların, edası kırılmış,
Yâr sesimi duymaz, çok uzaklaşmış,
Boş kalan otağdan, ağıt işittim.
*
Gençliğinde, hep neşeyle söylerdi,
Gül onu, can kulağıyla dinlerdi,
Kim aşk için, çırpınmak istemez ki?
Haykırdı yar, ömrünü verdiğini.
*
Dallar, yeniden yeşerebilseydi,
Unuturum, gönlüm vazgeçmeseydi,
Tan hüznünü, gecede saklasaydı,
Hicranın, keskin zehrini tadardım.
*
Yapraklara, ay ışığı vururdu,
Şafak sökmeden önce de susardı,
Damlalar yüreğimize akardı,
Dikenin verdiği sızıyı atardı.
*
Kurumuş fidan üstünde beklemem,
O altını, o gümüşü istemem,
Keşke o güzel günler bitmeseydi,
Sararmış otların, yasını sildim.
*
Kahroldum, viranelerde gezerim,
Yüreğimdeki yangını ezerim,
Gücüm tükendiği vakit, bezerim,
Koyu kederi, mehtaba yolladım.