Veysel Toprak Şiirleri - Şair Veysel Toprak

Bir gün gelir belki özlenenler
damarlara ışık saçar
kim bilir dilenciye bir yasemin verirler
bulutları parçalayarak,
gözleriyle güneşi getirirler...

Ve insan
çıktı insanın karşısına
kendini tanımaya başladı
yalnızca insanda!

Sakın yüz çevirme
hicri doğumludur sessiz çığlıklarım

çocukluğumun tren vagonu kulaklarımda
bir avuç çöl korkusu serptim

Hangi şehirdenim ,
bilmem!

Fena sayılmaz halim ,
yalan!

Bir şiir dolusu düş kırıklığım var Şa
sözcük olmazsa ağıt içe akacak
yine de Seninim,
eprime törelerin onaylamadığı
ırktan yoksun ruhum incelsin.

Varsın uykusuzluk olsun gece
ben her sabah bir rüyayı asıyorum düşümde
şuramda sen anne,
tam da hece ölçümde
beklesem de yokluğun emir kipinde

Unuttuklarımı hatırlamak isteyişimden
puslu pencerelere benzedi gözlerim;
"mavi bir gökyüzü olur gülüşün"
dediğimde nerde
şimdi nerdeyim?

Benim mütemmim cüzü'm Sensin;
uzat ellerini
-ki beni yakışı
afrikadan yazılan bir mektup sıcaklığı...

[elim elim öpenek... ]
seni tekerlemeler getirecek!

annem, dallarında çiçeklerinle açıl

Anneydi;
göğe sürülüp boyanan
toprağa hiç yakışmayan!

kokunla gittin,