Veysel Toprak Şiirleri - Şair Veysel Toprak

Artık daha az seviyorum seni;
giderek daha az,
senden daha fazla az

kendini iyileştiren bir yarayı kanatıyorum

Cibi condimentum est fames*


Ey esrikliğinde açlık ordusu kurulan başak

Küçüktü daha parmaklarım,
kaç kardeş olduğumu
serçeyi sayma dediğinde anladım!

Dün bir buluttum oysa

Annemin çeyizinde yüzümün motifleri;
akıtmışım yaşları
gözlerim kuruyana dek!
Dilini bilmediğim
bir ağıt saç tellerimde,

Özlemek nasıl bir şey,
siyahın beyaza yeminli olduğu
bir fotoğrafın isyan serinliği.

Tam karşımda çerçevesini terk eden

daha çok sıkıyorum
avuçlarımdaki yüreğimi
geceler uzayıp
gündüzler kısalıyor öyle olunca

Hiç tanımadığı elleri
göğüs kafesinden içeri alan,
yüreğimi yüreğinde bildiği halde
unutup gideni

bir düş(üş) benimkisi
bulutun kenarından ilk damlanın yağış biçimi
ben en çok yağmura benzerim sevgilim
belki çisenti
belki sulusepken

siyah beyaz bir fotoğrafın gece bekçisiyim
kimsesiz geometrik şekiller üretirim
en fiyakalı makasımla
narkozu olmadan yırtıyor saç tellerini

Aşk boyutlarındaki yüreğim
tüm varlığım benim,
kendinde tekrarlayarak seni
çiçeklenmenin ve yeşermenin
sonsuz maviliğine götürecek.